Zekerheid

Vanochtend las ik een nieuwsbericht van de NOS over dakloos raken. De kans dat iemand een dakloze in zijn of haar kring kent, is 1 op de 10  mensen.  Twee voormalige daklozen doen hun verhaal.

Ik was vrij bedroefd over dit nieuws en ik vond het ook een beetje onaangenaam. Ik heb zelf een kleine buffer (te klein naar mijn mening). De gedachte dat er maar iets hoeft te gebeuren en *poef* ik sta op straat, is niet heel erg geruststellend.

Wat mij ook stookt, is dat wij Nederlanders en de overheid hier slecht ermee omgaan. Ik moet terugdenken aan de miniserie “Schuldig” van de NPO (kijktip!). Daklozen worden vaak geschuwd en behandeld als vuil. Terwijl zij ook mensen zijn en hulp nodig hebben.

Ik heb het hierover makkelijk praten. Ik heb een dak boven mijn hoofd, als ik honger heb kan ik eten en ik leef in een stad waar geen daklozen verblijven. Er komt geld binnen, die ik kan uitgeven zoals ik wil. En mijn grootste probleem op het moment is de vraag waarom programma X niet werkt. Op de uni. Waar ik veilig achter een computer in een temperatuur gereguleerde, geoptimaliseerde omgeving kan werken.

Vandaar ik nu aan het kijken ben wat ik kan doen. Ik ben vrijwilliger voor twee verenigingen (die niet de wereld redden, maar de wereld een klein beetje beter maken op lokaal niveau). Ik heb een lidmaatschap genomen op PINK! (de jongerenafdeling van PvdD) en Viva las Vega’s.

Ik ben zelf heel erg fan van Dave Ramsey qua financiële prioriteiten. Eerst zorgen voor een buffer, geen schulden aangaan of hebben, investeren voor je eigen toekomst en werken met een budget. Daar valt ook liefdadigheid onder. Wat iemand doet met zijn of haar geld, heeft niet alleen impact op zichzelf en diegene waarnaar het geld gaat, maar ook op grotere schaal. Zo wordt er steeds meer bewust nagedacht door de consument en stemmen wij meer met onze portomonee. Door aan liefdadigheid te doen,

Maar even terug naar de daklozen. Ik wil zelf niet dakloos raken. Ik kan zelf vrij veel doen: een goede buffer aanhouden, investeren zodat ik niet van een baan afhankelijk ben en altijd zorgen dat mijn schaapjes, zowel financieel als juridisch op het droge staan. Dat resulteert in de concrete acties: 1) blijven sparen; 2) uitzoeken hoe ik wil beleggen en wat ik daarvoor moet regelen en 3) een testament laten opstellen.

Ook al ben ik “nog maar” 26 jaar.

Wat vind jij van het nieuwsbericht? Geef jij ook wel eens wat?

Advertenties

3 gedachtes over “Zekerheid

  1. Ik denk dat het al heel goed is dat je zo bewust met je financiën bezig bent. Dat helpt heel veel. Je weet wat er in komt en uitgaat… Financiële problemen komen vaak door een combinatie van dikke pech, niet financieel bewust zijn en een onverwachte gebeurtenis zoals werkloos raken oid.

    Wat dat betreft denk ik dat jij nog wel op de goede weg bent.
    Een testament heb ik zelf (als 26 jarige) niet. Vind ik voorlopig ook nog niet nodig.

    Verder is het bericht wel zorgwekkend, maar aan de andere kant raak je in Nederland niet zomaar je huis kwijt. Daar zit altijd een heel traject aan vooraf. Als je echt je best doet, hoef je dat dak dus meestal ook niet kwijt te raken. Maar doe je niks met de brieven en aanmaningen (contact zoeken, regeling treffen, hulp vragen bij financiën doen), is het dus niet alleen maar dikke pech dat je je dak boven je hoofd bent kwijtgeraakt. Ik denk dat je daar al een groot deel mee kan voorkomen. Die hulpvraag moet toegankelijker worden. De taboe moet doorbroken worden en mensen moeten inderdaad aan kunnen geven: ik kom er met mijn financiën niet uit. En dan moet men ook echt inzien dat ze nou eenmaal een jaar niet op vakantie kunnen, omdat de huur(achterstand) betaald moet worden. En de combinatie van al die gevoelens, taboe en levensstandaarden maakt het geheel onwijs lastig.

    Like

  2. Ik ben door een fout in “het systeem” én nadat mijn bankpas gestolen werd en de bankrekening geplunderd was (de Rabo wentelt die kosten helemaal op jezelf af want je zal je pincode wel gegeven hebben aan iemand) in een paar maanden zo diep in de schuld gekomen dat ik bijna mijn huis kwijt was. Het scheelde dagen, net voor ik uitgezet werd kon ik ergens geld lenen voor de achterstand. Daarna nog twee jaar afbetalen en van zestien euro in de week leven.
    En dat terwijl ik zelf werkte als (woon)begeleider in de daklozenopvang. Hectische tijden waren dat.

    Like

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s