Het leed dat liften heet

Meestal zijn liften leuk. En noodzakelijk als je naar de zevende verdieping moet. Wat niet leuk is, is de gigantische stroom die ongeveer rond kwart over acht begint en pas om kwart voor negen eindigt. Er staat dan een groep van veertig mensen (constant), en een lift “bemachtigen” is een crime. Terwijl vier liften heel druk bezig zijn om iedereen naar de juiste vloer te brengen.

Op den duur kreeg ik door dat je het beste bij een lift vooraan kon wachten, dan door telkens naar de lift te lopen die open ging. Zo duurt het misschien wat langer, maar ben je binnen redelijke tijd boven.

Het reizen met de lift is ook gedenkwaardig. Natuurlijk is de technologie redelijk geavanceerd of juist simpel te noemen, en zijn er toch controles, maar bij elk raar geluid en schommeling moet ik toch even slikken. Het is natuurlijk niet handig dat je met hoogtevrees naar de zevende verdieping moet.

Maar het kan altijd nog erger. Op het HBO hadden we een oud gebouw met een bijpassende oude lift. Bij de lift moest je de deur zelf open doen, instappen, waarna hij altijd een beetje naar beneden zakte en een knopje induwen waarna hij al rammelend naar boven vertrok. Als je was aangekomen op de juiste verdieping wachtte de lift even en zakte hij daarna nog even met een harde knal een paar centimeter naar beneden.

Het zal je misschien niet verbazen dat toen ik voor de eerste keer met die lift ging, zowat een hartverzakking kreeg. Ik denk dat ik toch liever de trap neem…

Advertenties

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s