Mensen een tweede kans gunnen

Deze post is misschien wat anders dan wat jullie van mij gewend zijn. Het was ook een ietwat moeilijke post om te schrijven. Ik heb wel gekozen om dit te publiceren, omdat het mij goed deed om hierover na te denken. En omdat ik graag jullie mening hierover wil weten.

Een deel waar ik ook op “geminimaliseerd” heb, zijn mijn vrienden. Of beter gezegd, de vriendenlijst op facebook. Zo flikkerde ik mijn ex eruit omdat het telkens nog zeer deed telkens ik zijn naam zag staan. Een hele hoop mensen die onzin delen, haat zaaien of alleen onzin deelden, vlogen er ook uit. Ik wil positief in het leven staan, mijn faceboek tijdlijn moet dat reflecteren. Ook heb ik besloten om alleen mensen in mijn lijst te laten staan als ik ze ook echt daadwerkelijk heb ontmoet en ik ze als offline vriend wil hebben.

Af en toe kreeg ik wat vriendschapsverzoeken die ik liet staan voordat ik ze accepteer. Sommige mensen heb ik nog niet ontmoet, andere had ik al als vriend gehad en die achterkwamen dat ze mijn “vriendje” niet meer waren. Toch was er wel iets dat mij twee keer deed denken voordat ik de “vriendschap accepteerde”.

Het gaat over een persoon die ik offline al kende. Die persoon heeft op een gegeven moment voor mijn neus ruzie staan maken met iemand anders. Na de ruzie heeft die persoon zich ook behoorlijk misdragen, waardoor hij uit de groep is gezet.

Hoewel de ruzie niet met mij was, heeft het toch een diepe indruk op mij achtergelaten. Als diegene ter sprake kwam, hield ik mij afzijdig en ik probeerde hem te ontlopen.

Afgelopen juli heb ik diegene weer gezien. Diegene is een stuk rustiger geworden en is waarschijnlijk gegroeid als persoon. Er waren doelen om naar toe te werken. Ik besloot om het vriendsschapsverzoek te accepteren en het aan te kijken.

Wat mij verbaasde was dat ik de vriendschap wel fijn vond. Ik kreeg goede feedback. Tijdens de hele syrische vluchtelingen kwestie was diegene niet rasictisch en haatdragend. Af en toe kwam er wel eens een hele mierzoete liefdesverklaring naar de partner voorbij.

Ik verbaasde mijzelf ook hiermee. Als puber was ik vrij rigide. Ik had een denkbeeld, dat was wit of zwart en ik hield hieraan vast. Nu zie ik ook dat er veel grijstinten zijn. Ik zie ook dat ik soms zelf diegene ben die fouten maakt. Het is oke (in de meeste gevallen dan) om mensen een tweede kans te gunnen. Mensen kunnen verbeteren.

En zo niet, kun je ze altijd nog van facebook afgooien.

Advertenties

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s