Frustraties, frustraties

Soms zit het eens een maandje tegen. In maart liep ik allemaal tegen bepaalde frustraties aan.

Zo begon het al lekker met extra kosten van de ziekenverzekering (eigen risico + eigen bijdrage) en een bezoekje naar de mesoloog. Besloot ik daarnaast een vliegticket te boeken naar Ibiza (ben daar uitgenodigd om een toernooi te fluiten – de rest wordt voor mij geregeld).

Verder besloot Paypal mijn geld voor een paar weken te gijzelen (“jaaa, ligt echt aan de bank hoor!“) en kwam ik aan het einde van de maand geld te kort. Ik heb wat geld moeten terugboeken van mijn buffer om uit te komen. En dat is balen. Wat in feite is het wel spaargeld dat ik uitgeef (voor de reizen etc.), dus “in het echt” komt het niet van mijn betaalrekening af.

Dat ik dan alleen maar niet uitgekomen ben vanwege Paypal, is eigenlijk fantastisch: ik kon gewoon een grote uitgave doen zonder terug te boeken. Dat, of ik hou gewoon een goede buffer aan op mijn betaalrekening.

Wel heb ik te veel geld uitgegeven aan mijn boodschappen, terwijl dit eigenlijk niet nodig is. Dit is een puntje voor April waar ik op wil letten. Gewoon, beetje zuiniger doen met het eten wat ik heb, de vriezer leegeten, niet zomaar naar de appie/jumbo/lidl fietsen voor wat lekkers, etc.

Ach, ik ben gewoon aan het raaskallen, denk ik. De wereld vergaat echt niet omdat ik 77,- euro extra heb uitgegeven boven wat er binnenkomt.

Voor april staan er een aantal dingen gepland die geld kosten: een EHBO herhalingsles (kopje thee in de pauze), een festival (hopelijk alleen benzine kosten) een jeugdtoernooi die ik ga fluiten (benzine, eten en drinken) en Pasen.

Digitale detox

Ik besloot om afgelopen zondag eens een digitale detox te doen. Geen internet, geen tv, geen andere electronica (behalve de klok van mijn telefoon).

Ik werd er bijzonder onrustig van.

Ik haal het grote merendeel van mijn entertainment online. Natuurlijk heb je de grote ‘dingen’ zoals facebook en bloglovin (om al mijn blogs te volgen) – maar ik blijk ook ontzettend afhankelijk te zijn van Netflix en youtube (voor de muziek).

Het was zo stil! Ik kon mij in de ochtend en middag nog prima vermaken met wat te haken, maar alsnog bekroop mij een leeg gevoel tijdens het avondeten (wanneer ik altijd een serie oid kijk als ik eet).

Dat zet mij aan het denken. Is het niet vreemd dat we blijkbaar zo ontzettend afhankelijk zijn van electronica en het internet? Ik bedoel, ik zou nu niet kunnen studeren wat ik nu studeer (een bepaalde vorm van informatica) zonder het internet of computers. Daarhaast hebben “afwijkende” ideeen, zoals consuminderen, extreem vroeg met pensioen gaan opeens een platform.

Ik zag mezelf niet als verslaafd. Ik kan prima uren werken zonder tussendoor altijd op een ‘ping’ te reageren (tip: zet je internet uit als je het niet gebruikt!). Blijkbaar ben ik toch in zekere zin behoorlijk verslaafd.

Desondanks wil ik het weer graag volgende week proberen. Gewoon, rustig wat meer afkicken van de digitale en electronische wereld.

Kan jij zonder electronica of internet?

Meer

Ik wil meer, zegt het kleinde kind in mij. Meer spullen, meer lekkere (lees: ongezonde) snacks, meer geld, meer alles. Want meer is altijd beter toch?

Vooral als ik me slecht voel (slecht geslapen of ziek) wil ik nogal vaak in deze valkuil vallen. Wat het rare is, is dat ik ‘meer’, eigenlijk niet wil. Op de lange termijn dan. Ik wil juist een opgeruimd huis, lekker en gezond eten en ik weet ook dat geld an sich niet gelukkig maakt.

Waar komt die drang naar meer vandaan? Ik denk zelf dat het komt omdat het zo’n ontzettende instant gratification geeft. Je voelt je slecht en het geeft dan zo’n goed gevoel, ook al is het voor even.

Daarnaast kan het gewoon zijn hoe ‘wij’ zijn geprogrammeerd door Moeder Natuur. Vroeger, als jager/verzamelaars, was dat hard nodig, want zoveel was er niet – en het kon letterlijk het verschil zijn tussen leven en dood.

Misschien wil ik juist niet meer, maar dingen sneller bereiken. Ik wil gewoon dat als ik een wortel eet, ik dan meteen een kilo afval. Alsof dat gaat gebeuren. Waarschijnlijk zal iedereen dan wortelen willen eten. 😉

Maar goed. Misschien wilde uiteindelijk ook gewoon mijn frustratie kwijt. Handig, zo’n blog!

 

Hobby ban

Geinspireerd door verwoede opruimpogingen, mijn te volle hobby kast/kist/doos/mand (ik heb er inderdaad meerdere) en dit artikel van Frugalwoods besloot ik om eens een hobby ban in te stellen. Oh, en als een bonus luisterde ik vandaag naar deze podcast, over jawel, een shopping ban.

Wat houdt dat in? Dat ik eindelijk al mijn projecten die ik hier los heb liggen (een gehaakte sjaal, prayer flags die ik nog moet borduren, etc. etc.) af ga maken. Dat ik geen geld meer mag uitgeven aan nieuwe spullen voordat alles (en dat is nogal een grote hoop) af is. Enige uitzondering: materialen aanschaffen als ik bezig ben om een project af te maken. Denk aan: een ritsje hier om een tas af te maken, of een aantal spijkertjes om een ander project af te maken.

Ik ben in ieder geval vandaag goed begonnen door een aantal patches op mijn kampvuurdeken te naaien en weer verder bezig te zijn met een sjaal die ik aan het haken ben.

Wat ik de laatste tijd trouwens opmerk is dat ik de afgelopen maand nog helemaal niets heb gekocht. Natuurlijk, ik ben een keertje naar de pub geweest om een rugby wedstrijd te kijken, maar helemaal niets nieuws is er in mijn kamer gekomen.

En waarom zou dat eigenlijk moeten? Ik ben juist bezig om alles te downsizen! Toen mijn dietiste voorstelde om kleinere containers te halen bij de A.ction, bekeek ik het en besloot ik dat mijn ietwat grotere containers ook voldoende zouden werken.

Hebben jullie een soortgelijke ban?

Werken met contant geld

December was een bizarre maand waar ik maar bleef uitgeven (ik heb in Januari hard gewerkt om de schade in te halen) en ik besefte dat het komt omdat ik telkens pin.

Dus besloot ik om in het nieuwe jaar met contant geld te werken in een aantal categorieën. De vaste lasten en sommige contributies (bijvoorbeeld collegegeld en de contributie van de rugbyclub) worden automatisch afgeschreven). Ook een aantal posten die ik onder controle heb (benzine) blijf ik met een pinpas werken. De categorieën waar ik wel vaak (of eigenlijk altijd) te veel uitgeef zijn bijvoorbeeld de boodschappen en mijn vrij te besteden ‘zakgeld’.

Na ongeveer anderhalve maand kan ik nu zeggen dat het mij eigenlijk prima bevalt. Elke maand pin ik een vast bedrag. Die verdeel ik over een aantal enveloppen en op elk moment kan ik zien of ik genoeg geld heb voor boodschappen, een bepaald evenement oid.

In januari ging dus op geen enkel vlak over mijn budget. Erg fijn. 🙂 Maar goed, laten we eerlijk zijn, het is, als ik financieel onafhankelijk wil zijn, dan is minder geld uitgeven sowieso goed.

Wat ik trouwens wel jammer vind, is dat ik er vandaag (bij het bekijken van mijn rekeningoverzicht) dat mijn bank plots stortingskosten berekend. Tja, dan wordt het minder interessant om geld te storten. Wat dat betreft is het misschien handiger om het contant geld ‘op te maken’ in een supermarkt tijdens de wekelijkse boodschappen.

Hoe gaan jullie om met geld? Pinnen jullie alles, betaal je contant of een mengvorm?

Inventaris

Niet zo lang geleden (kerst 2016) vloog het huis van een vriend van mij in de fik. Niet zo leuk, maar gelukkig raakte niemand gewond. Wat wel rot was, is dat ze een gigantische inventarislijst moesten inleveren zo snel na de brand.

En dat zette mij aan het denken. Wat als het mij zo overkomen? Wat als mijn studentenflat in de fik zou vliegen? Op zich een niet onrealistisch scenario. Daarnaast wilde ik ook kijken wat de waarde van mijn bezittingen zijn. Als in: wat ik kwijt zou zijn om alles te moeten vervangen.

Daarnaast is het een mooie gelegenheid om nog een beetje hier en daar mijn spullen te ‘editen’; de overbodige dingen eruit pikken en die te doneren aan het goede doel, een little free library of de vuilnisbak. Als ik later verhuis van mijn studentenkamer naar een eigen huis, is het natuurlijk ook fijn dat ik minder spullen heb.

Natuurlijk zijn er ook altijd nog sentimentele items die nooit vervangen kunnen worden (en de externe harde schijf die net voordat ik een backup plan gemaakt had, de ziel gaf – AARGH!) – maar als die verloren gaan ben ik er zeker van dat ik ook nieuwe herinneringen kan maken zonder de items.

Doel van de inventaris is ook om te kijken hoe ik het meeste papier gedigitaliseerd kan worden, hoe mijn belangrijkste administratie gebackupt kan worden en mijn foto’s veilig in de cloud kunnen worden opgeslagen.

In principe ben ik niet echt gehecht aan bepaalde items. Enfin, ik begon gisteravond met de kleding. Mijn strategie is om a la Kondo dor mijn bezittingen te werken. Ik schreef netjes op wat ik bezat, wat ik een ideale garderobe zou vinden en viste en passant nog een onesie en en kapot shirt uit dat ik niet meer droeg. Ik blijk bijzonder veel sportkleding en tassen te bezitten. Daarnaast bleek ook dat ik voor zo’n rond de 4040 euro aan kleding bezat.

Althans, het is het bedrag dat ik uit zou geven als ik mijn ideale garderobe nu moet samenstellen. Ik heb nu meer veel kleding dan ideaal, dat ik net zou vervangen, maar ik besloot om die kleding af te dragen en niet meer te vervangen.

Next up: de boeken. En twee bijna compleet lege weken om door al mijn spullen heen te gaan. 😀

Snel verdiend!

Ik heb een fotocamera (gewoon een kleintje, geen dure spiegelreflexcamera) die al een tijdje lag te verstoffen op de plank omdat het geheugenkaartje er verkeerd inzat.

Oke, oke, niet een van mijn slimste momenten.

Afgelopen maandag was ik het zat en besloot ik om voorzichtig (via mail) te informeren hoeveel het zou kosten om dit te laten repareren bij de plaatselijke repairwinkel. Ik kreeg de offerte terug, dat men minimaal 40 euro onderzoekskosten zou rekenen en bij een kleine reparatie tot 85 euro gaan, voordat ze je bellen of het oke is om het te maken voor die prijs.

Ik schrok mij kapot. Ik had hoogstens een tientje, misschien twintig euro verwacht om het geheugenkaartje eruit te halen.

Dus besloot ik om te googelen of ik het misschien zelf kon doen, en of hierdoor niet mijn geheugenkaartje al verwoest was. Na vijf minuutjes zoeken, een set tweezers en een zeer behulpbare buurman/ganggenoot met meer kracht in zijn handen later, was het geheugenkaartje eruit (onbeschadigd) en kon ik de batterij opladen om het te testen.

Eind goed, al goed. Voor noppes. Weer mooi geld uitgespaard. Lang leve het internet waar alles op staat. 🙂