Lieve troep

Lieve troep,

Helaas moet ik het met je uitmaken. Het werkt gewoon niet meer tussen ons. Ik weet nog dat ik veel van je kocht als ik dacht dat ik je nodig had. Of gewoon omdat ik je mooi vond.
Ik kan me ook nog de keer herinneren dat ik je wel inderdaad nodig had, maar op een gegeven moment ontdekte ik dat ik je niet nodig had.

Ik geef nu meer om ruimte dan om jou. Het is tijd om je los te laten. Ik heb zelf een klein kamertje, in een studentenhuis, maar ik wil wel graag een fijn kamertje. Ik wil rust.
Ik wil ruimte. Het hoeft niet zozeer een pinterest plaatje te zijn, maar ik wil mij in mijn kamer terug trekken als het nodig is. En daar hoort minder troep bij.

De tijd is gekomen om los te laten. Ik ben dankbaar voor wat je mij hebt gegeven, maar het is tijd om verder te gaan.

Liefs,

Minimaal

 

Inspiratie voor deze blog

Zelfliefde

Het is een grap, het gezegde dat als men eindelijk zichzelf en zijn of haar lichaam accepteert en lief heeft, dat er een heleboel bedrijven failliet zullen gaan.

Geen meer afslankproducten die worden verkocht, omdat men zich prettig voelt bij hun gewicht; geen sportschooldonateursschappen, geen make up omdat iedereen zich al mooi voelt. Een mooie utopie, toch?

Ik denk er de laatste tijd er steeds meer aan. Over jezelf liefhebben en mild tegenover jezelf zijn. Voor jezelf kiezen. Ik las een aantal mooie stukken, zoals deze van Jolanda, over leven zonder angst, omdat het wordt gezaaid terwijl het eigenlijk niet nodig is. Of dit, om te kijken wat er nu zo slecht gaat, zodat je kan kijken hoe het beter kan. Of dit artikel, over gewoon niet meer sorry zeggen.

Zelfliefde is accepteren wie je bent, lief en zacht zijn voor jezelf. Het toegeven van fouten, maar daar niet over inzitten en doorgaan.

It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better. The credit belongs to the man who is actually in the arena, whose face is marred by dust and sweat and blood; who strives valiantly; who errs, who comes short again and again, because there is no effort without error and shortcoming; but who does actually strive to do the deeds; who knows great enthusiasms, the great devotions; who spends himself in a worthy cause; who at the best knows in the end the triumph of high achievement, and who at the worst, if he fails, at least fails while daring greatly, so that his place shall never be with those cold and timid souls who neither know victory nor defeat.”
– Theodore Roosevelt

Het begint te kriebelen…

De zomer begint weer langzaam weg te gaan (als ‘ie er ooit was, want het weer viel best wel tegen deze zomer) en de herfst komt er weer aan. Ik merk dat ik steeds meer tijd doorbreng in mijn eigen (studenten-)kamer doorbreng.

Toen kwam op 2WMN.nl dit mooie artikel langs en begon het helemaal te kriebelen. Ik wil ook een mooi en fris intereur die lijkt uit een blaadje te komen! Niet die verschrikkelijke troep als ik weer te lui ben om op te ruimen (ik geef het eerlijk toe!).

Maar laten we eerlijk zijn: dat gaat niet gebeuren. Misschien is het wel een idee om te beginnen met mijn meubels te laten matchen. Mijn kamer is een verzameling aan kleuren en laten we eerlijk zijn, een verzameling aan kleuren is een goed idee voor een schilderij, maar niet voor een interieur.

Op dit moment is mijn nieuwe (tweedehands, natuurlijk) weefgetouw het enige wat ik kwijt wil; en het idee dat een weefgetouw het centrale punt wordt van mijn kamer is toch erg leuk. (Misschien komt dit een beetje uit de lucht vallen, maar weven is een van mijn hobbies en toen ik een weefgetouw op de kop kon tikken voor weinig geld heb ik het gedaan.)

Het enige puntje van aandacht: mijn budget is “nop”. Dus wat is mijn plan van aanpak?

  1. Navragen wat voor soort hout gebruikt is in het weefgetouw zodat de rest kan matchen. Gelukkig heb ik een aantal hout-lovers in mijn vriendenkring. Als ik het hout in mijn kamer laat matchen, oogt het al een stuk rustiger.
  2. Opruimen. Zonder rotzooi ziet het er al een stuk schoner en leger uit. Daarnaast heb ik vast nog wel spullen die wegkunnen.
  3. Een moodboard maken. Lang leve pinterest waar je heel gemakkelijk plaatjes bij elkaar kunt gooien en een onderliggend thema in de sfeerfoto’s vinden.
  4. Kijken welke meubels die ik al heb, bij het moodboard passen, de rest op marktplaats proberen te verkopen. Heb ik ook gelijk extra budget voor de nieuwe meubelen.
  5. Naar de kringloper gaan of op marktplaats gaan zoeken naar nieuwe meubelen.
  6. Nadat ik gezorgd heb voor een goede basis, wil ik nog eens kritisch kijken naar mijn accesoires. Past alles bij elkaar? Heb ik teveel accesoires? Kan er nog wat weg?

Ik hoop jullie op de hoogte te kunnen blijven houden, en wie weet heb ik straks weer een plekje waar ik fijn kan thuiskomen!

Het eerste jaar zelf de zorgverzekering betalen – mijn ervaring

Linksom of rechtsom, er wordt toch een poot bij je uitgedraaid. Dat is mijn ervaring met de zorgverzekering. Vanuit huis uit werd er altijd op gehamerd dat je het minst grote bedrag van de eigen risico moet betalen omdat ik (of de rest van mijn gezin) het toch wel opmaakte.

Er werden altijd wel grappen gemaakt dat, voordat maart kwam, ik mijn eigen risico al helemaal had opgemaakt.

Nu ik zelf kan controleren wat ik verbruik, zie ik dat ik nog geen derde van het minimaal eigen risico (385,- EUR) gebruik. En het is al bijna september! Waarom zou ik dan in hemelsnaam het minimaal eigen risico nemen als ik het toch niet opmaak? Dan kan ik net zo goed volgend jaar het maximaal eigen risico nemen, want per saldo is er voor mij toch geen verschil!

Het doet me denken aan een oude tip die ik de laatste tijd steeds vaker terug ziet komen: verzeker niets wat je zelf ook kan dragen. Een smartphone kun je zelf ook dragen als die kapot gaat en je een buffer aanhoudt.

En dan is er nog de eigen bijdrage. Blijkbaar valt van alleen de basisverzekering  het “rest bedrag” onder het eigen risico en het “rest bedrag” van een onderdeel van de aanvullende verzekering is voor eigen rekening, zonder dat het bijtelt van het eigen risico.

Pff, wat voel ik me bedrogen. Dat wordt er niet verteld als je zelf voor het eerste keer een zorgverzekering afsluit…

Moraal van het verhaal? Ik ga denk ik eens rondshoppen aan het eind van het jaar. Misschien kan ik zo tientallen euro’s aan premie makkelijk besparen!

Mindfullness of reclamestunt?

Een tijdje geleden kocht ik eens met een 2+1 actie drie tijdschriften. Hardstikke leuk voor een keer, en om met de tijdschrijften te knutselen. Onder de bladen die ik kocht zat er ook een Happinez.

Het was al een tijdje geleden dat ik de Happinez kocht. Ik heb het met veel plezier gelezen, maar een ding viel me op een stoorde me: de vele advertenties of artikelen waarin items werden aangeprezen. Alsof je vijf yogamatten moet bezitten om gelukkig te zijn. Als ik een mindfullness tijdschrift wil lezen, dan wil ik me niet laten verleiden tot items die ik ‘moet’  kopen om gelukkig te worden.

Het is natuurlijk niet dat ik die dingen moet kopen, maar toch vond ik dat er een hele grote nadruk op werd gelegd. Natuurlijk weet ik dat advertenties onmisbaar zijn voor een tijdschrift, en dat men natuurlijk de laatste trends wil laten zien, maar het gaf toch wel een beetje een rare bijsmaak. Ik heb even een tijdje mijn portie tijdschriften gehad.

Wat vinden jullie?

De favoriete manier van opruimen

We kennen allemaal vast wel mevrouw Marie, met haar fantastische gedachtegoed over opruimen. Met haar briljante tips dat het “joy moet sparken” en dat je eens goed kijkt wat je allemaal hebt.

Hardstikke handig, maar toch werkt het niet op een of andere manier bij mij. De klussen zijn te groot, opsplitsen vind ik moeilijk en lastig om alles in een keer op te zoeken (zeker als je hele huis/kamer vol ligt). Ik merk dat ik het fijner vind om gewoon alles leeg te halen, te kijken wat er ligt en alles weer netjes terug te zetten wat mag blijven.

En dat vind ik fijn. De kringloper is op loop-/fietsafstand en de kledingbak ook. ‘S avonds even het groenafval wegbrengen. Gewoon even de straat oversteken – heerlijk.

Maar goed, opruimen dus. Ongemerkt komt er nog een heleboel rotzooi binnen. Zo ook een nieuwe koptelefoon (die de oude, die kapot is en weggegaan) en dan wil ik nog een paar dingen vervangen. Helemaal prima natuurlijk, want dan gaat er iets uit, maar er zijn ook spullen die ook gewoon binnen komen als er niets voor in de plaats weggaat.

Af en toe doe ik zo’n grote opruimronde. Ik vind het heerlijk om alles weer netjes op de plaats te hebben staan. Zo keek ik laatst nog kritisch naar wat ik onder mijn bed hag liggen. Ik had het idee dat ik geen ruimte meer dat had, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik plukte wat van mijn bed vandaan, en deelde weer alles netjes in. Zo staat er nu een gereedschapskist en ligt mijn slaapzak en -mat nu onder het bed die eerst in mijn kledingkast stond. Zoveel opbergruimte heb ik niet, dus wordt elk hoekje gebruikt.

En soms kom ik wat na een opruimronde tegen zoals een trui met (veel) gaatjes en doe ik die weg. Zo komen we er ook wel…

Hoe ruim jij op?

Boodschappen op 10 euro per week

Hoe red ik het toch, boodschappen doen op 10 euro per week? Dat was de grote vraag na mijn post over mijn nieuw budget. Hoe kan het?

Het goede nieuws: ik eet geen take-out of fast food (veels te duur) eens per week en de rest van de week niets eet. Of, ik leef niet op noodles. Noodles vind ik niet lekker (en ik vraag me stilletjes af hoe chemisch die dingen wel niet zijn).

Het grootste geheim: ik speel een beetje vals. Ik krijg elke week, als ik thuiskom een aantal boodschappen. Mijn moeder staat erop en het helpt mij om wat geld te besparen. De 10 euro is voor items uit de diepvries, vers brood en dingen die ik vergat te vragen.

Alleen is er nog een klein probleempje – soms kom ik een week niet thuis (bv. tijdens vakantie) of plan ik stom (hallo biopt onder mijn voet, dag autorijden). Enfin, dan moet ik dus de normale boodschappen wel doen zonder steun van paps en mams. En dan gaan mijn ouders ook nog een paar weken op vakantie.

Het gaat dus de komende paar weken dus niet lukken en dan stijgen de boodschappen tot 30,- per week. Alsnog geen slecht bedrag, maar ik wil meer sparen en mijn lasten verlagen! Hoe wil ik het doen?

  • Zo min mogelijk snacks kopen (koek, snoep, chocolade, taaaaart!). Ook goed voor de lijn.🙂
  • Ik ben geswitched naar vegetarisch eten. Niet alleen vanwege  de portomonee (vleesvervangers zijn ook duur!) maar ook vanwege de dierindustrie dat een beetje fucked up is.
  • Niet elke dag naar de supermarkt rennen (dat gaat best prima met een poot omhoog met hechtigingen erin. Morgen mogen ze eruit, hoera!)
  • Spullen uit de diepvries opeten. Toegegeven, er ligt nog vlees in (gehakt en hamblokjes), maar ik vind het zonde om ze zo weg te gooien. Ik heb nog een aantal avondmaaltijden klaarstaan.
  • En als laatste: met een boodschappenlijstje werken. Zo hoop ik te voorkomen dat ik niet weer naar de supermarkt hoef te rennen voor iets dat ik nodig heb en weer een heleboel andere spullen meeneem.

Ik wil daarnaast werken aan een weekbudget van 50 euro per week. Dit wordt dan inclusief boodschappen, cadeautjes voor anderen, kleding en andere zaken. Ik denk dat het mij meer flexibiliteit gaat geven in mijn posten en zo grotere klappen met het boodschappenbudget kan opvangen. Grotere uitgaven (dan 40 of 50 euro) moeten dan eerst gespaard worden voordat ik ze dan kan kopen. Dat is misschien ook een effectieve methode om te kijken of ik het wel echt wil.

Dit was het! Hoe doen jullie met de boodschappen? Wat zijn jouw tips ?